De familie die Gent leerde varen
De bootjes van Gent zijn een gevestigde waarde in de stad. Maar wie zijn de mensen achter de bootjes? Maak kennis met de familie Dewaele.
Toen in 1978 de Leie nog meer weghad van een open riool, zag Luc Dewaele (76) iets wat anderen niet zagen: een stad om vanop het water te ontdekken. Wat begon als avontuur met één bootje, groeide uit tot een volwaardig Gents familiebedrijf dat al bijna 50 jaar rondvaarten organiseert op de Leie.
Het eerste bootje
‘De eerste dag gingen we open om tien uur', weet Luc nog goed. 'Ik dacht: wie gaat hier nu in zo’n bootje stappen? Maar er stond een mevrouw met haar kleinkind te wachten. Met hen heb ik de eerste tocht gemaakt. Dat was een prachtige start.’
‘Onze tochten waren destijds beperkt tot het centrum. Aan de ene kant ging het tot aan de Ajuinlei, die toen nog volledig was dichtgelegd en dienstdeed als parking. Aan de andere kant voeren we tot de Zuivelbrug en richting Rabot. Die klassieke tocht varen we vandaag nog altijd.’
-
Het eerste bootje staat nog altijd in onze tuin. We gebruiken het niet meer, maar ik kan er geen afscheid van nemen. Met dat bootje gebeurde ook de allereerste proefvaart met het schepencollege.
Gent in de jaren 70
‘In de jaren 70 zag Gent er nog helemaal anders uit dan vandaag', vertelt Luc. 'De prachtige gebouwen stonden er natuurlijk al aan de Gras- en Korenlei, maar alles was grauw. Het water was een open riool en het stonk. Er waren geen verlaagde kaaimuren en overal stonden auto’s.
Aan Gras- en Korenlei werd jarenlang gewerkt, en dat maakte ondernemen niet altijd gemakkelijk. ‘Toen de riolering werd aangelegd, was onze zaak amper bereikbaar. Ook de Grasbrug, vlak bij onze aanmeerplek, verdween een tijd voor renovatie. Op een bepaald moment moesten klanten zelfs over houten planken stappen, omdat er een put van drie meter naast ons boothuis lag.’
Twee jaar lang mochten de bootjes van Dewaele alleen in het weekend aanmeren. ‘Dan verhuisden we elke vrijdagavond alle boten en brachten we ze zondag weer terug.’ Op 10 jaar tijd waren er 8 jaar openbare werken. ‘Toen het boothuis werd gerenoveerd, hebben we gewoon een caravan geplaatst. Je zoekt altijd een oplossing en je doet verder. Het is onwaarschijnlijk wat er in 50 jaar allemaal gebeurd is. Als je ’s avonds over de Sint-Michielsbrug wandelt en naar de Gras- en Korenlei kijkt… dat zicht is uniek. Ik blijf nog altijd de pracht zien.’
Met de wieg op het water
1978 was ook het jaar waarin Lucs oudste dochter werd geboren. Er werd zeven dagen op zeven gewerkt en de kinderen groeiden op tussen de boten. ‘Luc nam de wieg mee op de boot als ze pasgeboren waren. Ik gaf borstvoeding terwijl ik ticketjes verkocht', vertelt Ilse, Lucs tweede vrouw en moeder van de 2 jongste Dewaele telgen. Later speelden de kinderen op de steigers en in de bootjes. ‘Met paraplu’s maakten we kampen’, herinnert Maaike zich. ‘We keken naar waterluizen — dat was het eerste leven op het water hier — en tekenden met stoepkrijt op de kaaimuren.’
Kinderen aan het roer
Vandaag hebben 4 van de 5 kinderen de zaak overgenomen. ‘Ik ben hier nog elke dag,’ zegt Luc, ‘maar de rollen zijn omgekeerd: de kinderen hebben de leiding. Ik probeer vooral ervaring door te geven en een klankbord te zijn.’ Voor de nieuwe generatie is dat van grote waarde. ‘Die 50 jaar aan kennis en ervaring zijn enorm belangrijk,’ zegt Robbe. ‘Het is een veilig gevoel dat we kunnen terugkoppelen en weten dat we er niet alleen voor staan,’ vult Maaike aan.
Luc gaf zijn kinderen van jongs af aan een les mee: het leven is niet altijd eenvoudig, maar probeer het positieve te blijven zien. ‘En wacht niet tot anderen iets voor je doen. Je moet zelf deelnemen aan de maatschappij.’ Merel herkent die houding. ‘Onze ouders hebben ons geleerd om verdraagzaam te zijn tegenover elkaar. Daardoor kunnen we vandaag zo goed samenwerken.’
Binnen het bedrijf hebben de kinderen elk hun rol gevonden. ‘Ik werk vooral achter de schermen’, zegt Merel. ‘Sales, HR, administratie… ervoor zorgen dat alles blijft draaien.’ Robbe en Maaike staan mee in voor de dagelijkse leiding. Ze denken na over de strategie, werken met het personeel en springen bij waar nodig.
Stoffel zorgt er dan weer voor dat de boten blijven varen. ‘Dat gaat van de kleinste vijs tot de motoren. Op een boot is weinig recht. Veel dingen moeten we dus zelf maken.’ Extra bijzonder als je hoort hoe hij er vroeger over dacht: ‘Als kind kon ik niet begrijpen dat mensen boottochtjes wilden maken. En dat ze er zelfs voor wilden betalen, snapte ik al helemaal niet.’
-
Mensen noemen ons toeristenbootjes, maar we doen zoveel meer. We hadden al acteurs zoals John Cleese aan boord, maar ook gekroonde hoofden zoals Beatrix, Albert en Paola. Maar even belangrijk zijn de Gentenaars.
Meer dan toeristenbootjes
‘Mensen noemen ons toeristenbootjes, maar we doen zoveel meer’, zegt Ilse. ‘We hadden al acteurs zoals John Cleese aan boord, maar ook gekroonde hoofden zoals Beatrix, Albert en Paola. Maar even belangrijk zijn de Gentenaars. Ontelbaar veel grootouders met hun kleinkinderen hebben we al vervoerd. En scholen, Gentse bedrijven, families, muzikanten, ... Het gebeurt zelfs regelmatig dat een inwoner van de stad een bootje huurt om zijn geliefde ten huwelijk te vragen.’
Er zijn ontelbaar veel anekdotes en herinneringen. ‘Een paar jaar geleden sprak iemand van de andere kant van de wereld me aan,’ vertelt Luc. ‘Hij had in 1978 al eens met ons gevaren en herinnerde zich ons gesprek nog. Dat iemand die ervaring meer dan 40 jaar meedraagt en dan terugkomt … dat is onbetaalbaar.’
Ruimte voor nieuwe ideeën
De familie kijkt ook naar de toekomst. In 2013 hadden ze al 2 elektrische boten. 'Ik denk dat we daarmee pioniers waren in elektrische passagiersvaart in België', zegt Luc. Vandaag vaart drie vierde van de passagiers elektrisch. ‘Dat is beter voor het milieu, maar ook aangenamer voor de passagiers en stiller voor de stad.’
En er is altijd ruimte voor nieuwe ideeën. 'Mama heeft altijd de zotste plannen,’ lacht Robbe. ‘En dan is het aan ons om te kijken of ze ook haalbaar zijn.’
Gent verkennen vanop het water?
Laatst gewijzigd : 29 april 2026