Welkom in 26

Wat wensen Gentenaars zichzelf en elkaar toe voor het nieuwe jaar? Wat hebben ze het afgelopen jaar beleefd? We belden aan bij Gentenaars die op nummer 26 wonen, zowel in Gent als in het buitenland, en vroegen het hen.

'Af en toe eens durven'

Lize (39) is verpleegkundige en runt een huishouden met haar twee tienerzonen en twee katten. ‘In de week dat mijn zonen bij mij zijn, is het nooit stil in huis. Ik kan zo genieten van de momenten met z’n drieën,’ zegt Lize. De periode na haar scheiding was heftig, maar nu is er een nieuwe man. ‘Niek is mijn lief liefje, zeg ik altijd. In 2025 kwam ik steeds een beetje meer thuis bij hem.’ En die nieuwe liefde bracht ook een pluszoon met zich mee: ‘Het klikte meteen tussen Ro en mijn jongens, samen zijn ze de drie musketiers.'

'Volgend jaar gaan we voor het eerst een weekend met z’n fijven weg: iets om naar uit te kijken.’ Deze drie Gentbruggenaars zijn zot van eten: ‘Mijn succesrecept volgens de kinderen is Wap: worst, appelmoes en puree. De appelmoes maak ik met het fruit van de geboorteboom van Cyriel die hier in de tuin staat.’ 

Voor 2026 wensen we ... 

‘Meer skateparken in de stad en minder school’, zegt Julien zonder lang na te moeten denken. Lize wenst elke Gentenaar een goede gezondheid toe, fysiek én mentaal. ‘Gezond zijn zit ook in ons hoofd. Daarom wens ik mijn kinderen in 2026 rust in hun hoofd toe en dat ze zichzelf graag zien.’

Samen koken met je maten

Michiel (29) doet al vier jaar aan co-housing met Arthur (27) en Louis (27) in een appartement aan de Leiemeersen. De vrienden leerden elkaar kennen tijdens hun studententijd en beseffen maar al te goed dat co-housen geen eeuwigheid duurt. Ze hebben vaste jobs (Arthur en Michiel in IT, Louis is machinebouwer) en zijn klaar voor een eigen stek. ‘We genieten nu daarom des te meer van elkaars gezelschap.' 

De cohousers delen veel: van interesses in film en technologie tot stoofpotjes met Rodenbach Grand Cru. 'Mijn huisgenoten komen uit Roeselare, dus dat bier is populair op dit adres', lacht Michiel. Samen eten vind ik zalig. Je voelt je verbonden. We brengen het beste in elkaar naar boven en zorgen goed voor elkaar. Zo stimuleren we elkaar om een actief leven te leiden en halen we nooit ongezond eten of frisdrank in huis.'

Tijd om te settelen

‘Als 2026 wordt zoals 2025, mag het van mij al beginnen,’ lacht Michiel. ‘Het was een topjaar! Op elk vlak liep het lekker, maar het hoogtepunt kwam al vroeg.' In februari leerde Michiel Jona kennen. 'We zijn heel gelukkig samen en ik word straks 30 – toch een leeftijd waarop een mens eraan denkt om zich te settelen. Dus misschien wordt 2026 wel het jaar waarin we gaan samenwonen.'

Voor 2026 wens ik ...

'Fijne ontmoetingen en goede gesprekken. En verbondenheid, dat ook. Omringd zijn door mensen die het beste in je naar boven halen en vice versa.'

Een nieuw begin in Gent

Jun (50) verhuist op 1 januari met haar zoontje Noah naar Portus Ganda. ‘2026 wordt voor ons echt een nieuw begin,’ vertelt ze. ‘We verhuizen toevallig naar nummer 26. Dat voelt ze symbolisch, alsof het zo moest zijn.’ 

Jun werd geboren in Seoul, groeide op in New York en woont nu al veertien jaar in België. ‘Ik vergelijk mezelf soms met een kat met negen levens,’ lacht ze. ‘We zijn tegelijk Koreaans, Amerikaans én Gents. Dat voelt zo rijk.’ Eén van die levens speelde zich af in New York, waar Jun in 2003 Big Brother US won en plots relatief bekend werd. 'Het contrast met mijn rustige leven in Gent kan bijna niet groter zijn.' Eindejaar viert Sun op haar manier: 'Gewoon de hele dag lekker eten. Letterlijk àl ons lievelingseten komt die dag op tafel.' 

Noah is 13, speelt waterpolo, piano en loopt school op Sint-Bavo. ‘Hij is een fantastische jongen,’ glimlacht ze. ‘Ik vind het belangrijk dat hij zijn afkomst kent én omarmt.’ 2025 was een jaar met pieken en dalen. ‘Er was wat familiedrama, stress rond de aankoop van het huis, maar ook veel liefde.’ 

Voor 2026 wens ik ... 

'Dat niemand moet vechten voor basisbehoeftes. Dat warmte en zachtheid het mag winnen van hardheid. Want er is zoveel goedheid in mensen, ik hoop uit de grond van mijn hart dat die in 2026 het luidst mag klinken.’

'Een stukje groen voor allemaal'

De Gentse Eva (46) woont al 22 jaar in Sevilla met Hicham, haar grote liefde. ‘Hij kwam uit Marokko, ik uit België. Spanje werd onze middenweg. Zo moesten we samen een nieuw leven opbouwen.’ Intussen zijn ze ouders van Sara (14) en Lina (11). 

'Buiten komen en mensen ontmoeten'

'2025 was het jaar waarin alle puzzelstukjes begonnen samen te vallen,’ vertelt Toon, ‘zoals mijn nieuwe job bij Labeur en ons verbouwde huis.' 'En vooral ons kindje Eddie, nu anderhalf jaar,’ vult Elena aan. ‘Die zagen we uitgroeien van een tandeloze, trappelende baby tot een hotsende stuiterbal. Als baby was hij al een bommetje energie, en als peuter is hij niets veranderd. Het voordeel is wel dat ik mij niet moet aanpassen. Ik ben zelf ook nogal druk, dus we botsen vrolijk tegen elkaar op’, lacht ze. 

Het gezinnetje kijkt reikhalzend uit naar 2026. ‘Eddie van zo dichtbij zien groeien en evolueren, daar kun je van blijven genieten.’ En wat wenst Elena de Gentenaars toe het komende jaar? ‘Ik werk in de nieuwe wijkbibliotheek in de Felix in Gentbrugge, en in dat gebouw zie ik elke dag wat een toevallige ontmoeting kan teweegbrengen.' 

Voor 2026 wensen we ... 

'Fijne ontmoetingen, inspirerende gesprekken en veel (voor)leesplezier. Met het gevaar om als de Bond Zonder Naam te klinken: leg je gsm aan de kant. Stop met scrollen voor het slapengaan en leg een verslavend boek op je nachtkastje. Ga het huis uit en ontmoet mensen! Doe een boswandeling, zoek de buitenlucht op. Tot slot: heb genoeg geduld voor en met iedereen die wat anders denkt, voelt of spreekt. We moeten het niet per se eens zijn om toch goed met elkaar om te gaan.’

'Veel plezier en ambitie in je job'

Catherine is vertegenwoordiger, haar man Peter informaticus. Samen hebben ze drie kinderen, die allemaal het huis uit zijn. Het koppel kijkt heel hard uit naar 2026. ‘Onze oudste dochter Marion verwacht in maart haar eerste kindje, ons eerste kleinkindje', lacht Catherine breed. We willen extra veel tijd vrijmaken om het te verwelkomen met veel knuffels en aandacht.’ 

Na 22 jaar beslisten Catherine en Peter om te stoppen met hun B&B Huisje Kakelbont. ‘Duizenden gasten hebben we over de vloer gehad. Het was hard werken, maar altijd heel belonend. Het is met een klein beetje spijt in het hart dat we afscheid nemen, maar de komst van ons eerste kleinkindje maakt alles goed'.

Het afgelopen jaar is nog om andere redenen heel gelukkig geweest. ‘Mijn man en ik hebben onze 30ste huwelijksverjaardag gevierd met een reis naar Canada, en voor mijn 60ste verjaardag zijn we met het hele gezin naar Lapland getrokken’, vertelt Catherine. 

Voor 2026 wens ik ...

‘Op zijn Gents, wat minder zagen en zuur doen, en positief vooruitkijken. Ik wens alle Gentenaars een ondernemend en creatief 2026 met veel plezier en ambitie in hun job!’

'Blijf een fiere Gentenaar'

Helena groeide op in Gent en woont ondertussen al 13 jaar met haar man Ken in Gentofte, een deelgemeente van Kopenhagen. Het koppel heeft twee tienerzonen: Damian (16) en Lucas (14). De overstap naar Denemarken voelde voor Helena goed, maar makkelijk was het niet. 'Mijn job in de thuiszorg heeft me enorm geholpen', vertelt ze. 'Door het dagelijkse contact met patiënten voelde ik me stap voor stap meer verbonden met het land.'

Lichtpuntjes

'2025 was een jaar met veel beweging,’ vertelt Helena. ‘Mijn mama is overleden, en dat rouwproces heeft me diep geraakt.' Daarnaast was er veel onrust op het werk van Ken. 'Het voelde voortdurend alsof we ons moesten aanpassen aan snel veranderende situaties.' En toch waren er ook lichtpuntjes. Sinds kort werkt Elena als spoedverpleegkundige. 'Dat voelt alsof ik een nieuw leven begonnen ben,' glimlacht ze. 'Ik ben benieuwd wat dat in 2026 nog brengt.'

Voor 2026 wens ik ... 

‘Vriendelijkheid en warmte voor elkaar. Elke keer als ik terug naar Gent kom, besef ik opnieuw hoe goed het voelt om Gentenaar te zijn. Blijf fier en optimistisch. Ik zou van geen enkele andere plek afkomstig willen zijn.’