Eén tuin, twee gezinnen

Een tuin delen? Voor Hannah, GertJan, dochter Rosanne en zoon Fons is het ondertussen de normaalste zaak van de wereld. Samen met hun buren Sami, Janne en zoon Oskar hebben ze één grote tuin gemaakt, op de grens van de Brugse Poort en Mariakerke.

Paneel per paneel

‘We zijn hier allemaal in 2016 komen wonen. Een jaar later besloten we onze tuinen samen te voegen. Dat is heel geleidelijk gegaan. Het begon met een braamstruik die de weg kwijt was en over de houten afsluiting groeide. Even later zat er een paneel los. We besloten om het gewoon weg te halen. Toen we kippen wilden, was het logisch om dat samen te doen. De kippenren ligt dus in beide tuinen. En zo haalden we beetje bij beetje elk paneel weg, tot er op een dag gewoon niets meer stond.'

Samen onder de moerbeiboom

'We hebben elk nog ons eigen stukje tuin, dat we zelf onderhouden. Er staat nog een haagje tussen onze terrassen, dat zorgt voor wat geborgenheid. Maar in de praktijk lopen de kinderen overal rond, en wij ook. We gaan bij elkaar langs voor een babbel of om iets te vragen. Achteraan hebben we onze gemeenschappelijke delen: de kippenren, de schommel en het terras onder de moerbeiboom. Daar werken we samen aan. Sami heeft groene vingers, Gertjan en ik zijn eerder de brute krachten die sleuren of naar het containerpark gaan.'

Een plek voor kinderen en dieren

'Voor de kindjes is dit echt een droom. Ze spelen samen in de tuin zonder dat iemand iets moet organiseren. Als Oskar vriendjes meebrengt, voetballen en schommelen ze ook in onze tuin. De schommel bouwden we op de grens van onze tuinen. Het was veel werk, maar het resultaat mag er zijn! En de moerbeiboom is voor Fons en Oskar een vaste klimplek.'

'Ook de dieren profiteren van onze open tuin. Sinds we de afsluitingen weghaalden, zien we veel meer vogels. Misschien voelen ze zich veiliger, nu de katten zich minder goed kunnen verstoppen? Er zitten ook veel mussen in de bomen. We hebben nu plaats voor een perenboom en de moerbeiboom kan vrij groeien. En zo’n open zicht geeft echt een ander gevoel dan in een tunnel van omheiningen te zitten.'

Van grasmaaier tot parmezaanse kaas

'Je moet wel op dezelfde golflengte zitten en wat loskomen van het idee van 'iedereen zijn eigen pelouse'. Bij ons hoeft het gras niet perfect gemaaid te zijn, en dat vinden we allemaal prima. We hebben nooit echte afspraken gemaakt, maar we houden rekening met elkaar. Eigenlijk delen we niet alleen de tuin. Dat gaat van grasmaaier tot parmezaanse kaas. Als ik restjes heb van een etentje, breng ik die naar de buren. Ook de opbrengst van de moestuin verdelen we. En als de buren op reis zijn, geef ik hun kat eten. Dan wandel ik gewoon via de achterdeur naar binnen.'