Oud werknemers vertellen hun verhaal.

Na de Eerste wereldoorlog werd NV Union Cotonnière gesticht uit verschillende spinnerijen. Na nog een paar fusiebewegingen in de jaren 50-60 veranderde de naam in NV UCO.
 
Na de fusie kende de NV UCO een evolutie van ups en downs, maar wist het elke economische crisis te overwinnen. Om zich beter te wapenen tegen de gevolgen van het opengooien van de Europese markt in 1993 besloot de directie de filialen een grotere zelfstandigheid te geven.
 
De textielindustrie bleef echter achteruit gaan. Ook NV UCO ontsnapte niet aan deze algemene tendens. Eind 2008 sloot de UCO-vestiging de deuren. Alle activiteiten verhuisden naar Oost-Europa. Dat was een harde klap, want Uco was ooit een van de vlaggenschepen van de Gentse textielindustrie. Op een bepaald ogenblik werkten er 10.000 arbeiders in twintig verschillende vestigingen. De sluiting van de vestiging in de Bloemekenswijk betekende het einde van een lange en bewogen geschiedenis. In januari 2009 deden de laatste arbeiders er het licht uit.
 
Wil je meer weten over het fabrieksleven van UCO? Luister hieronder naar de verhalen van enkele oud werknemers of lees het verhalenboekje.
 

Lees meer over: uco, stadsvernieuwing, Het Getouw

Rita De Veirman en Carine Van Holsbeke, oud werknemers